برگزاری یک هزار و هشتصد و نوزدهمین جلسه دفاعیه پایان نامه سطح سه

شناسه خبر : 175863

1405/09/01

تعداد بازدید : 2

برگزاری یک هزار و هشتصد و نوزدهمین جلسه دفاعیه پایان نامه سطح سه
یک هزار و هشتصد و نوزدهمین جلسه دفاعیه پایان نامه سطح سه با موضوع "بررسی تطبیقی ولایت فقیه از دیدگاه آیت الله خویی،علامه مصباح یزدی و علامه جوادی آملی" برگزار شد.

با تأييدات خداوند متعال و با استعانت از حضرت ولي عصر عجل الله تعالي فرجه الشريف جلسه دفاعیه سرکارخانم معصومه ابراهیمی کله گرد با موضوع "بررسی تطبیقی ولایت فقیه از دیدگاه آیت الله خویی،علامه مصباح یزدی و علامه جوادی آملی" مورخ 1405/08/16ساعت 11:00 در مرکز آموزش‌های غیرحضوری به صورت ويدئو كنفرانس با حضور و مشارکت فعال همه اعضای هیأت محترم داوران برگزار گردید.

چکیده:
نظریه ولی فقیه به عنوان یک اصل محوری در حکمرانی اسلامی، نه تنها واجد ابعاد فقهی و اصولی است، بلکه بنیان‌های کلامی و سیاسی جامعه اسلامی را شکل می‌دهد. این تحقیق به بررسی تطبیقی مبانی، ادله اثبات و چارچوب مشروعیت ولی فقیه از منظر سه اندیشمند برجسته: آیت‌الله سید ابوالقاسم خویی (ره)، علامه محمدتقی مصباح یزدی و علامه عبدالله جوادی آملی می‌پردازد. با توجه به نقش محوری این مراجع در فقه سیاسی معاصر، این پژوهش تلاش می‌کند تا اشتراکات و افتراقات بنیادین آنان در تأسیس نظام دینی را واکاوی نماید. همچنین، بررسی دیدگاه‌های این سه اندیشمند نشان می‌دهد که مسئله ولایت فقیه، پیوندی عمیق میان فقه، کلام، سیاست و مصالح عمومی دارد و تحلیل دقیق آن نیازمند توجه هم‌زمان به مبانی نظری و الزامات عملی حکومت دینی در عصر معاصر است. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که اگرچه همگان به ضرورت وجود حکومت اسلامی قائل هستند، اما در مصادیق ادله اثبات (مانند امور حسبیه در دیدگاه خویی یا برهان نظم در دیدگاه جوادی آملی) و به ویژه در نحوه مشروعیت (انتصابی/انتخابی)، تفاوت‌های تحلیلی قابل توجهی وجود دارد که ریشه در مبانی اصولی و کلامی هر متفکر دارد. در نهایت، این پژوهش با ارائه یک مدل تطبیقی، به تبیین دقیق‌تر گستره ولی فقیه از منظر این سه دیدگاه پرداخته و می‌تواند به عنوان منبعی برای پژوهشگران و طلاب علاقه‌مند به مباحث فقه سیاسی معاصر مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها: ولی فقیه، آیت‌الله خویی، علامه مصباح یزدی، علامه جوادی آملی، ادله اثبات، مشروعیت، انتصابی/انتخابی، فقه سیاسی