چكيده
مسئله عدم ذکر صریح اسامی ائمه در قرآن کریم یکی از موضوعات مهم کلامی و تفسیری است که اندیشمندان مسلمان از جنبههای مختلف به آن پرداختهاند. پرسش اصلی پژوهش این است که چرا قرآن کریم با وجود تأکید بر اهمیت رهبری و هدایت، اسامی ائمه را به صراحت ذکر نکرده است؟ پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد کتابخانهای انجام شده است. دادههای مورد نیاز از آثار دو متفکر و انديشمند بزرگ اسلام ، آيت الله جوادی آملی و فخر رازی استخراج و مورد بررسي قرار گرفته است. آيت الله جوادی آملی عدم تصریح را ناشی از حکمتهای الهی شامل آزمون و تربیت انسان، جاودانگی پیام قرآن، و تدریجی بودن هدایت میداند. فخر رازی نیز بر کلیت پیام قرآن، جلوگیری از تفرقه، و تفویض امور به پیامبر تأکید دارد. هر دو عالم معتقدند قرآن با روشهای غیرمستقیم به مسئله امامت پرداخته است. عدم ذکر صریح اسامی ائمه نه تنها نقصی در قرآن نیست، بلکه نشاندهنده حکمت بالغ الهی است که زمینهای برای تعمق، رشد معرفتی و حفظ جاودانگی پیام قرآن فراهم میآورد.
کلیدواژه: اسامی ائمه، امامت، جوادي آملي، فخر رازي، قرآن
