چکیده
رابطه عبادت و یقین، رابطه تنگاتنگ و دو سویه است. عبادت بهویژه عبادت خالصانه یکی از مهمترین عوامل رسیدن به یقین است در عین حال یقین نیز انگیزه و نیروی محرکه برای انجام عبادت محسوب میشود. به عبارت دیگر عبادت کردن انسان را به سوی یقین سوق میدهد و یقین حاصل از عبادت انسان را به سمت عبادت بیشتر و عمیقتر هدایت میکند. عبادت و بهویژه عبادتی که با رعایت آداب و شرایط آن و با خلوص نیت انجام شود باعث پالایش روح و قلب انسان میگردد، این پالایش، زمینه را برای درک حقایق و معارف الهی و رسیدن به یقین فراهم میکند. وقتی انسان به یقین رسید، به عظمت و قدرت خداوند پی میبرد و باعث میشود که انسان برای بندگی و اطاعت خداوند مشتاقترشود به عبارت دیگر یقین یک انگیزه درونی برای عبادت ایجاد میکند که این رابطه متقابل باعث رشد و تعالی انسان میشود. البته به شرطی که عبادت درست انجام شود و انسان در تمام مدت زندگی مشغول عبادت باشد بدین معنا که در همه کارهای خود همواره خدا را ناظر ببیند و در چارچوب اسلام و دستورات الهی وظایف خود را انجام دهد و با تمام اعضا و جوارح خود بندگی خدا را کند و عبادت وی مستمر باشد تا هنگام مرگ، نه اینکه وقتی به یقین رسید عبادت را رها کند اگر چنین کند یقین وی به جهل تبدیل میشود.
کلید واژهها: ایمان، عبادت، یقین، رابطه عبادت و یقین، معرفت، محبت، اخلاص.
