دعای چهارم صحیفه سجادیه یکی از متون دعایی عمیق و سرشار از مضامین معرفتی و اخلاقی است که بهصورت ویژه به توصیف اهل ایمان و ویژگیهای آنان میپردازد. این مقاله با رویکردی تحلیلی و با بهرهگیری از منابع تفسیری و حدیثی، به واکاوی شاخصههای اصلی اهل ایمان در این دعا پرداخته و آثار فردی و اجتماعی این ویژگیها را موردبررسی قرار میدهد. ابتدا با تبیین مفهومی ایمان و جایگاه آن در معارف اسلامی، زمینهای برای ورود به محتوای دعا فراهم میشود. سپس با تحلیل دقیق فرازهای مرتبط، صفاتی چون اخلاص، خشوع، صبر، توکل، رضایت قلبی، پرهیز از ریا و مسئولیتپذیری در برابر خداوند استخراج و تفسیر میشود. در ادامه، پیامدهای این ویژگیها در ساحت فردی و اجتماعی، از جمله آرامش درونی، رفتار اخلاقمدارانه و انسجام اجتماعی بررسی شده است. مقاله میکوشد نشان دهد که دعای چهارم نهتنها متنی عبادی، بلکه منشوری تربیتی برای دستیابی به یک زیست ایمانی در همه ابعاد زندگی است.
واژگان کلیدی: صحیفه سجادیه، اهل ایمان، ویژگیهای مؤمن، آثار ایمان، امام سجاد علیهالسلام
