از جمله خصلت هاي مذموم و ناپسندي كه همواره گريبانگير بسياري از جوامع بوده و در تعاليم ديني ما نسبت به آن هشدارداده شده است موضوع تنبلي و تن پروري و كوتاهي در امور است .
تنبلي به معني كوتاهي و سستي ورزيدن و زير بار نرفتن چيزي است كه شايسته است انجام گيرد .
اين پژوهش حاصل گرد آوري اطلاعات كتابخانه اي و به شيوه توصيفي تحليلي بر آن است تا با استناد به كتاب شريف نهج البلاغه و ديدگاه امام علي (ع) به بررسي پيامد هاي اين صفت نكوهيده بپردازد .
ايشان اين مفهوم را با واژگاني چون تواني ، بطاء ، وهن ، تسويف و اناه و ... به كار برده اند و به پيامد هاي ناگوار آن اشاره كرده اند . از جمله اين پيامد ها مي توان به ضايع كردن حقوق ، از دست رفتن فرصت ها ، دچار شدن به غم و اندوه و نيز نشانه اي از بي خردي اشاره كرد . از آنجا كه ايشان در اكثر مواقع ، هنگام دعوت به جهاد و مبارزه و دفاع از حق ، با سستي و كاهلي ياران خود رو به رو مي شدند همواره پيامد هاي تلخ اين سستي را به آنان گوشزد ميكردند كه از آن جمله مي توان به تسلط و غلبه دشمن ، سقوط جامعه اسلامي و گرفتار شدن جامعه به ذلت و خواري اشاره كرد .
كليد واژه : امام علي (ع) ، پيامد ، تنبلي ، سستي ، نهج البلاغه
